Man, wat was dat een mooie marathon! Als er één voorbeeld is voor de juiste prijs/kwaliteit verhouding op hardloopgebied, dan spant de Weinstrasse Marathon voor mij tot op dit moment de kroon. Er was werkelijk aan alles gedacht, tot in het kleinste detail. Iedere kilometer werd correct en duidelijk aangegeven, de drankposten stonden op iedere 5 km. en waren allen op dezelfde manier ingedeeld qua dranken, fruit etc. De uitslagen waren vrijwel direct na de finish voor eenieder beschikbaar.

In de reusachtige feesttent vond doorlopend een programma plaats met dans, muziek en wat dies meer zij. De huldiging van de winnaars mocht ook gezien worden. Door een drietal Weinköniginnen werden de winnaars in het zonnetje gezet onder veel aandacht van de plaatselijke pers.

Er was echter ook een minpuntje. En dat was het parcours. Uit de informatie en profielschets die vooraf bekend was hadden wij (ik!) aangenomen dat dit redelijk vlak zou zijn. Wat zijn immers 150 m. stijging over 10 km.?  Hierop hadden we natuurlijk ook onze eindtijd ingecalculeerd.

Op zaterdag bestond de mogelijkheid om het parcours - met 5 bussen om het uur - te verkennen. Zouden we dat doen? Ja, toch maar. De eerste kilometer, niets aan de hand. Het is immers de B271 (Deutsche Weinstrasse) en die is toch eigenlijk vlak, of niet? Jammer dan. Na de eerste bocht naar rechts zagen we al wat “vals” plat tevoorschijn komen. Met de Jungfrau Marathon als referentie, stelt dit niets voor, dachten we. Twee a drie kilometer vals plat aan het begin, betekent op weg naar de finish lekker dalen. De eerste 8 km. gaan immers over de dezelfde weg als de laatste 8 km.

Dan de ontnuchtering. Vanaf ca. 3 km. gaat het vrij stijl naar beneden over een afstand van ca. 2 kilometer. Oeps, dat betekent van 38 tot 40 omhoog! Hoe de verkenning van het parcours verder verloopt, wil ik jullie besparen, maar jullie voelen al aan dat het hele parcours dus op-en-neer ging. Het was niet alleen vals plat, maar een vals parcours! Bij het avondeten werden de doelstellingen voor de eindtijd dan ook al snel bijgesteld met 10 a 15 min.

Dan de dag, het moment suprème. Na het ontbijt werden de nodige voorbereidingen getroffen om goed aan de start te verschijnen. Om 10:00 u. wordt het startschot gelost. Helaas waren de weergoden ons niet goed gezind. We kregen te maken met behoorlijke windstoten, regen- en hagelbuien. Bij de doorkomst in Grünstadt (5 km) staat ons de plaatselijke bevolking op te wachten en moedigt ons aan. Vervolgens gaat het richting 10 km. waar we het gehucht Klein-Karlbach passeren en waar ook het keerpunt is van de halve marathon. Vanaf dit punt tot 14 km. volgt de eerste lange stijging, gevolgd door een afdaling van ca. 5 km. tot in de stad Bad-Dürkheim. Hier staat ons weer veel volk te wachten met muziek en heerst er een gezellige sfeer in het centrum, waar het parcours door de winkelpassage voert. Vervolgens komt men in het plaatselijke park dat een lust is voor het oog. Hier bloeien de meest exotische planten en de palmbomen geven het gevoel alsof je aan de middellandse zee bent.

Daarna vervolgen we de weg naar de rand van de stad en gaan we richting wijngaarden waar we weer het geaccidenteerde parcours op gaan.

Bij kilometerpunt 33 begint het nu zwaar te worden, maar gelukkig heb ik geen last van mijn blessure tot nu toe. Dat geeft mij vertrouwen erin dat ik deze wedstrijd ga uitlopen. Op dit punt komt Pierre mij voorbij.

De laatste zware kilometers van 38-40 gaan, zoals aan begin van dit verhaal reeds gezegd, bergop en kan ik helaas niet meer onder tempo 5 lopen, maar met de eindtijd onder deze omstandigheden ben ik zeer tevreden. Het blessureleed van een jaar geleden lijkt nu eindelijk voorbij te zijn.