Waar blijft de zomer? Dat vroeg ik me af, toen we op zaterdagmiddag weer richting Mützenich reden. De eerste keer sinds vele jaren dat ik me kan herinneren was het weer niet om over naar huis te schrijven. Liep ik vorig jaar nog bij zomerse temperaturen hier de halve marathon, deze keer was het net boven de 10 graden. Op het dorpsplein een verlaten Bitburgertap, een buitenpodium dat ook al niet gebruikt kon worden, om van  de barbecue maar helemaal te zwijgen. Maar goed, je komt om een lekker wedstrijdje te lopen. Om 17:00 was de start van de 10 km. en we waren, zoals gebruikelijk, op tijd aanwezig om nog even een kop koffie te nuttigen. Het clublokaal bleek al snel te klein, want iedereen wilde naar binnen. Ook de prijsuitreiking van de jeugdlopen was namelijk al in volle gang. Jos Duteweerd, die vandaag jarig was, had wel even geboft. Hij had van de organisatie een gratis startbewijs gekregen voor zijn verjaardag. Ze denken ook aan alles wat dat betreft. Hij kon dan ook niet anders dan mee gaan naar Mützenich. Ze krijgen je toch weer aan het lopen, Jos!

                        We maken ons langzaam gereed voor de start en gaan naar de auto om onze loopspullen aan te trekken. Dan verschijnt plotseling een door adrenaline doorweekte Ronald Smeets bij de kerk. Nog twintig minuten tot de start en hij moest zich haasten om nog in te schrijven. Gelukkig viel dat mee en kon zijn inschrijving nog tijdig verwerkt worden. De arme kerel had er bijna twee uur over gedaan, met routeplanner, om naar Mützenich te komen. Tja Ronald... even vragen kost niks.

                        Om 17:00 u. valt het startschot en beginnen we meteen met een klim van ca. 2 km., waarbij we het hoogste punt van de Eifel in Kreis Aken passeren, nl. de Stehling op 660 m. Bij open zonnig weer kun je hier het Siebengebirge zien liggen, maar bij het weer zoals vandaag zag je de koeien niet eens. Bij het 2 km. punt passeren we de grens en komen in het Belgische gedeelte van het hoogveen landschap. Nu zitten we midden in bosrijk gebied en kost het moeite om door de modder en waterplassen het wedstrijdtempo vast te houden. Voordeel is wel dat zo meteen een lange afdaling volgt tot het 4 km. punt waarbij ik weer wat verloren tijd kan goed maken. Bij de verzorgingspost op het 5 km. punt kom ik op ca. 21'20" door. Wetende dat het vanaf hier weer ongeveer 2,5 km. omhoog gaat tot het hoogste punt, probeer ik mijn krachten zo goed mogelijk te verdelen. Bij het 7 km. kom ik Jean tegen die uiteindelijk toch maar besloten heeft om niet te starten op de halve. Langs de bosrand verlaten we uiteindelijk weer het Venn en komen het dorp binnen. Nu gaat het tot aan de finish geleidelijk naar beneden en kan ik weer wat van de ingeboete tijd goed maken. Hoewel ik hier al betere tijden heb gelopen, mag ik toch tevreden zijn met de eindtijd op 43'18" welke ook goed was voor een 3e plaats in mijn categorie. Door de zware omstandigheden en de wedstrijd in Jülich op Hemelvaartsdag, zat er gewoon niet meer in.