Same procedure as last year. Om 5:00 sta ik op en kijk uit het raam. Zal ik terug in bed kruipen, nee toch maar niet. Het regent pijpenstelen en het is voor een normaal mens ondenkbaar om onder deze omstandigheden überhaupt buitens huis te gaan. Toegegeven de Monschau Marathon is een landschapsmarathon die zijn gelijke niet kent in onze omgeving, maar toch zijn er mooiere dingen in het leven. Maar goed, afspraak is afspraak. Dus Pierre is er weer om 6:00 u. Het mooie (?) is dat je onderweg al ziet aankomen welk weer je kunt verwachten tijdens de wedstrijd, want de wind staat, zoals gebruikelijk, uit het Zuid-Westen. Qua kleding hadden we natuurlijk alles bij ons. Maar je twijfelt tot het laatste moment, wordt het toch nog droog? Helaas dus niet.

Na de aankomst in Konzen de gebruikelijke taferelen, koffie, sanitaire activiteiten en voorbereidingen voor de wedstrijd. De start om 8:00 u. vond plaats in de stromende regen en dat bleef ook zo. Van de totale wedstrijd hebben we zeker drie uur in de stromende regen gelopen en kwamen onze ware rivieren in de heuvels tegemoet. De gladde leistenen en grote regenplassen zorgden ervoor dat je regelmatig moest “uitwijken” voor de walkers die op het “droge” bleven lopen. Hierdoor werd je natuurlijk regelmatig uit het loopritme gebracht.

Na de doorkomst in Monschau, waar ons de “Nordic-walkinggroep van STB” (Els en Wiel, Annick en Marcel) begroette, ging het richting Widdau waar we vervolgens de bekende steile beklimming van 12-14 voor de kiezen krijgen. Dit is altijd de langzaamste kilometer van de wedstrijd (7min/km). Ik zie Lara nu een kleine 25 m. voor me, maar kan haar bergop niet inhalen. Ik neem deze helling rustig en kan dribbelend het plateau bereiken en gaan richting Rohren. Het looptempo was vanaf hier gelijkmatig en de doorkomst bij het halve marathon punt bedraagt 1:43 (nagenoeg gelijk aan vorig jaar). Na de verzorgingspost van Peter Borsdorff in Kalterherberg, passeren we de dorpskern. Bij de Eifeldom staat het hele dagelijks bestuur van STB en moedigt ons aan. Wetende dat er nog enkele “vervelende” kilometers bij Leyloch in het verschiet liggen (34 – 36) probeer ik mijn krachten te verdelen. Vorig jaar wilde ik dit stuk alleen nog maar wandelen, maar nu lukte het mij om redelijk door te lopen. Tanja Pesch staat bij de verzoringspost en moedigt mij aan. Ook was het nu gedurende een klein half uur ook droog en kwam het zonnetje even door. Bij het 38 km. zie ik plotseling Lara die kampte met behoorlijke pijn. Ik kijk nog even om of ze bij mij kan aansluiten, maar dit was helaas voor haar niet mogelijk. Bij de aankomst in Mützenich begon het echter weer te stortregenen. Dus dacht ik nog maar aan een ding : de finish. Ook de laatste kilometers met de vervelende stijging bij 41, kon ik nog lekker op 5 min/km lopen.

Aan de finish staat ook weer het DB van STB ons aan te moedigen en tenslotte loop ik lekker binnen.