De eerste marathon waaraan ik deelnam was de Berlin Marathon. Deze grote stadsmarathon was toen al zeer populair en er deden ruim 13000 deelnemers mee.

Met STB hebben we een weekend in Berlijn doorgebracht. Vrijdag 22 september vertrokken we met de bus richting Berlijn. Een mooie reis en veel gezelligheid onderweg in de bus, stonden garant voor een prettige sfeer. Onderweg werd vaker een pauze ingelast voor het versterken van de inwendige mens en natuurlijk het stapelen van koolhydraten.

In de avonduren, zo rond 19:00 u. arriveerden we bij ons hotel. Hotel “Columbia” was gelegen in Berlin-Kreuzberg, nabij het vliegveld Tempelhof.  De kamerindeling werd bekend gemaakt en we gingen naar onze kamers om ons te settelen. ’s Avonds werd de omgeving verkend en gingen we met de metro ook een gedeelte van deze wereldstad verkennen. Jos van Zanten, toen ook nog STB-lid, kende vrij aardig de weg en zodoende was het dus gemakkelijk om bepaalde plaatsen te bereiken. Zo zijn we in de avonduren naar de Kurfürstendam geweest en kon eens geproefd worden aan het gezellige uitgaansleven dat Berlijn kent.

Zaterdagochtend in alle vroegte maakten we ons na het ontbijt op voor de Frühstückslauf. Een korte, door SCC Berlin georganiseerde trainingsloop van 6 km. van Schloss Charlottenburg naar het Olympia-stadion. Een adembenemende belevenis gewoonweg. Na deze training en een kort oponthoud bij het Olympia-stadion vertrokken we terug richting hotel om te douchen en om te kleden. Vervolgens ging het richting Deutschlandhalle om op de Messedamm te startnummers af te halen. Een grote marathonbeurs met alles wat op hardloopgebied was te krijgen, was hier te vinden.

Na de lunch werd een rondrit door Berlijn gemaakt, waarbij de grote bezienswaardigheden zoals het Brandenburger Tor etc. werden bezocht.

Dan is het zondag, de wedstrijddag. We moesten vroeg uit de veren; eerst even een frisse douche en dan aan het ontbijt. Om 7:30 vertrokken we met de bus naar het Charlottenburger Tor waar de startplaats van de Marathon is. We waren gelukkig ruim op tijd op de plaats van bestemming zodat we genoeg tijd hadden om de sfeer te proeven. Mijn eerste indruk was “wat gebeurt hier allemaal”. Overal rondlopende, nerveuze, urinerende lopers. Een massale mensenmenigte maakte zich gereed voor het startschot. Het startgebied was ingedeeld in vakken, zodat de snelle lopers vooraan staan en de minder snelle steeds verder naar achteren. Mijn eerste marathon zal zo meteen starten dacht ik nog. Dan is het zover, het startschot wordt om 9:00 u. gelost door de burgemeester van Berlijn Eberhard Diepgen. De meute komt in beweging.

Bij het startschot werd natuurlijk meteen de stopwatch gedrukt. Door de grote menigte schoot het niet echt op in het begin en het duurde bijna 12 minuten voordat we de echte startstreep passeerden. Langzamerhand begonnen we echt door te lopen. Doordat we achteraan moesten starten, waren er heel wat lopers die langzamer dan ons liepen. Deze gingen we dus al snel inhalen; van links naar rechts werden velen gepasseerd. Later zal blijken dat dit niet echt verstandig was.

Door de gezellige sfeer en de aanmoedigingen onderweg door het publiek, dacht ik ook niet goed na en vergat diverse drankposten. Dat was dus de tweede beginnersfout.

De eindtijd die ik me voorzichtig op 3:45 u. had voorgenomen, bleek bij het HM-punt nog goed haalbaar te zijn. Ik passeerde hier nl. op 1:47 u. Echter vanaf het 25 km-punt begon ik toch wel erg vermoeid te raken en kreeg ik last van mijn rechter hamstring. Dit had ik tijdens de trainingen nog nooit gehad. Bij het 28 km-punt heb voor alle zekerheid toch maar een wandelpauze ingelast, want ik durfde het looptempo toch niet aan te houden. Overal langs de kant waren mensen die mij aanmoedigden om toch verder te lopen en de muziekbandjes langs de kant werkten toch weer  opzwepend. Zodoende ben ik maar weer enkele kilometers rustig gaan joggen. Bij het 35-km werd het nu echt zwaar en heb ik wederom een 2-tal kilometers gewandeld. Maar gelukkig was de finish niet meer zo ver. De laatste kilometers heb ik vervolgens weer rustig joggend afgelegd. Helaas kon ik de voorgenomen eindtijd van 3:45 u. niet waarmaken, maar ik was met het resultaat van deze eerste Marathon toch tevreden.

            Na afloop werd natuurlijk uitvoerig geëvalueerd en maandag, op de terugreis in de bus, gezellig nagekaart. Wat opviel was dat over het algemeen de resultaten van nogal wat mensen tegenviel. En hiervoor heeft ook iedereen een verklaring achteraf. Ik besloot echter voorlopig geen Marathon meer te lopen.