Het is zondagmorgen 25 oktober 1998 10:00 u. Plaats van handeling is Frankfurt am Main. Hier vindt voor de 17^e keer de EtaMarathon plaats. Het parcours waarlangs deze marathon voert staat, naast Rotterdam, eveneens bekend als vlak en snel. Onder ideale weersomstandigheden wel te verstaan, maar daar was absoluut geen sprake van. Een groot deel van de wedstrijd moest namelijk gestreden worden tegen storm en regen.

Aan de start zijn verschenen Ger Bodelier, Fritz Fischer, Albert Verbunt, Theo de Leeuw, Frank Eisenga, Pierre Muijrers en Herm Gerards. Daarnaast zijn er ook nog enkele topatleten komen opdraven, waarvan ik de namen even kwijt ben. Na een periode van intensieve voorbereiding, voor de meesten waren dat 12 weken, moest het nu gaan gebeuren. Alvorens met het eigenlijke verslag van de wedstrijd te beginnen, eerst even een terugblik op de voorbereidingsperiode.

Zondagmorgen 06:30 u. De wekker hoeft niet af te gaan en ook de wekservice was overbodig, voor mij althans, want om 06:00 u. besluit ik om een heerlijke douche te nemen alvorens om 07:30 u. gezamenlijk het ontbijt te nuttigen. Onze eerste waarnemingen richten zich op de weersituatie. Gelukkig is het droog. Maar die wind ….

Na het ontbijt gaan we nog even de hotelkamer op. De laatste voorbereidingen worden getroffen. Nog even iets inwrijven, veters controleren, heb ik wel de goede outfit met dit weer gekozen ?

Het is 08:00 u. Blij verrast zien we Trea en Wim verschijnen in het hotel. We vertrekken om 09:00 u. vanuit het hotel naar de start. De start was verdeeld over twee plaatsen en opgedeeld in A-vakken en de B-vakken. Bij de start aangekomen, weer een blijde verrassing. Het zijn Jo van Vlodrop en Eddy Verstappen die ons komen aanmoedigen. Nog even de laatste urinelozingen en het feest kan beginnen. 10:00 u. het startschot valt. Daar gaat de meute. Gelukkig zijn we snel over de startstreep zodat de tijd op de klok niet teveel afwijkt van de persoonlijke chiptijd.

De eerste 10 km. verlopen redelijk. Ik heb het gevoel dat ik iets gespannen loop. Dit gevoel wordt bevestigd als Albert even later roept “rustig en ontspannen lopen, Herman”. De eerste drankposten zijn we inmiddels gepasseerd en de tussentijd op de 10 is 45:29. We liggen op schema. Albert, Theo en ik lopen samen richting 15 km. waar Petra ons staat op te wachten met nieuwe sportdrank. Bijna hadden we haar gemist, maar gelukkig wist zij de bidons exact op ons af te vuren zodat we  ze zo uit de lucht konden grijpen.

We passeren het 20 km. punt op 01:31. Theo is nu iets vooruit gelopen; Albert en ik passeren het HM-punt op 01:36. Vanaf het 25 km.-punt zijn we ons eigen tempo gaan lopen. Nu moest ieder het voor zich doen. Albert heeft een dipje gehad tussen 27 en 30 km. en heeft even moeten wandelen in verband met maagkrampen. Gelukkig heeft hij de draad weer weten op te pakken en heeft zelfs weer goed op tempo kunnen lopen. Ergens tussen de aanmoedigende mensenmassa bereikte mij de informatie (ik weet bij God niet meer van wie) over de tussentijd van Ger, 1:14 op de HM. Dat ziet er goed uit dacht ik bij me zelf. Ook dacht ik nog even aan Fritz, zou hij Deutscher Meister worden in de M60 ? Inmiddels ben ik het 30 km.-punt gepasseerd op een tijd van 2:17 u. en heb Theo weer ingehaald. Samen komen we weer op een punt waar Petra staat te wachten met nieuwe sportdrank (perfecte verzorging, Petra !) Nu gaat het komen dacht ik, de marathon gaat beginnen. Vanaf het 30 km-punt heb ik constant het tempo in de gaten gehouden, want ik had uitgerekend dat ik nu ongeveer tempo 12 km/h moest lopen om mijn doel te bereiken. Dus, vooral niet gaan versnellen, dacht ik iedere keer. Inderdaad, dit lukte ook vrij aardig. Vanaf het 37 km.-punt begon ik vooral mijn bovenbenen en beide hamstrings te voelen. Tussentijd op 40 km.-punt 03:03 u. Als een koning te rijk ging ik aan de laatste 2 kilometers beginnen.  

Ik oriënteerde me op de grote Messeturm (toepasselijk heet hij “Schwarzer Hammermann”), waar de finish is gelegen. Nog effe, dacht ik maar steeds. De laatste bocht wordt genomen en daar is de finish in zicht. Ik hoor tussen een enorme mensenmassa de aanmoediging van Trea en Wim, maar ik zie ze niet. Mijn blik is alleen nog maar op de finishklok gericht. Ga ik het halen om onder de 3:15 te blijven. De laatste meters glijden onder mijn voeten weg en ik passeer ten slotte de finish in een tijd van 03:14:53. Mijn plan is gerealiseerd !