Na de lange duurloop in Keulen, vier weken geleden, was het nu de beurt in Eindhoven. Dit was voor mij de vierde Marathon en tevens laatste van dit jaar. Het vreemde was dat ik ook deze keer niet echt gemotiveerd aan de start verscheen, iets wat ik twee jaar geleden ook had bij deze Marathon. Of, ligt dat aan de tijd van het jaar?

Maar goed, al naar gelang de tijd voortschrijdt en het startmoment nadert kwamen toch weer de kriebels.

Rond de klok van 9:15 u. arriveerden we op het terrein van de TU/E, alwaar de startnummers werden afgehaald en waar we ons konden omkleden. Even werd nog een kop koffie genuttigd en nog een krentenbol naar binnen gewerkt. Dan nemen we de bus, die ons naar de start brengt. Dit jaar had men het parcours in Eindhoven gewijzigd en was de lange lus buitenom nu vervangen door een route die meer door het centrum ging.

De start was als vanouds om 11:00 u.; echter de start van de halve Marathon was naar de middaguren verplaatst, en wel om 14:00 u. Voordeel hiervan was dat er eigenlijk constant publiek langs het parcours stond.

Nadat het startschot was gevallen konden Pierre en ik mooi aansluiten bij een groepje dat ons uit de wind hield. Saskia was achter ons gestart en zou vandaag een trainingsloopje ervan maken. Tot het 5 km. punt zijn we bij het groepje gebleven, echter daarna voelde ik dat zij het tempo gingen opvoeren en waarschuwde ik Pierre dat het iets te snel ging. We zijn toen iets teruggegaan in tempo. Op het 10 km. punt kwamen we op ca. 42 min. door en het gevoel was nu goed. Ik had zelfs vanaf 12 km. de neiging om te gaan versnellen, hetgeen meteen door Pierre werd opgemerkt. Op het HM-punt kwamen we op 1:30 u. door en nu ging Pierre iets terug in tempo. De sfeer was gezellig en echt op z’n Brabants. Zo om de 4 km stond er wel weer ergens een muziekbandje, waardoor je ook de nodige afleiding had. Ook de verzorgingsposten waren voldoende en goed uitgerust met sportdrank, water en sponzen.

Op het 30 km. punt komen we op 2:11 door en wist ik dat 3:05 er niet meer in zit. Daarom besloot ik de laatste 12 km. maar gewoon lekker uit te lopen, want een tijd rond de 3:10 moest nog altijd haalbaar zijn. Bij 39 km. kijk ik even achter me en zie ik Pierre weer op mijn hielen zitten. Onder het motto “samen uit, samen thuis”, werden de laatste kilometers gezamenlijk afgelegd en haalden we de finishstreep met 1 sec. verschil. Het was een prima wedstrijd en het gevoel aan de finish was goed.

            Nadat we ons in de parkeergarage hadden omgekleed zijn we richting feesttent gegaan waar we even op rust konden komen. Daarna zijn we naar de finish van de Halve Marathon gaan kijken en konden we de overige STB-ers gaan aanmoedigen. Saskia hadden we inmiddels ook getroffen en ook zij had een heel ontspannen Marathon gelopen in 3:37.