Historie

        Het begon allemaal in december 1988. Door toeval las ik een brochure van de Nederlandse Hartstichting waarin jogging, dat toen al enkele jaren geleden uit Amerika was komen overwaaien, werd aanbevolen om je conditie op peil te brengen. Het schema dat hierin stond, bestond uit een opbouwtraining van 60 dagen. Daarin begon je in de eerste week met 3 keer per week 1 minuut joggen en 2 min. wandelen. Dit schema kan ik iedereen aanbevelen, want het vergt in eerste instantie vrij weinig tijd, maar je leert er wel op een gedisciplineerde manier mee omgaan. Iets wat je naderhand, in een verder gevorderd stadium, altijd nodig zult hebben. Het enige wat je nodig hebt is een paar goede loopschoenen, goede kleding en portie doorzettingsvermogen. Het schema is hier te vinden. Als je dit schema gevolgd hebt, kunnen er twee dingen gebeuren; je hebt de smaak te pakken of je haakt vroeger of later af. Sommigen hebben echter al eerder de pijp aan Maarten gegeven.

Nadat ik het schema in ca. 16 weken had afgewerkt, met ca. 4 trainingen per week, was ik in het voorjaar van 1989 in staat om 1 uur rustig te lopen. De regelmaat van ca. 4 keer per week trainen wist ik in de daarop volgende jaren te houden.

 In de jaren '91 en '92 trainde ik wekelijks verder zo'n 3 a 4 keer per week. Veelal waren dit duurlopen van 45 minuten tot 1 uur. Het gebied Teverenerheide koos ik vaak uit omdat het redelijk vlak was. Zonder er erg in te hebben bleef ik eigenlijk steeds hetzelfde tempo lopen. Dit lag zo rond de 5 a 5,5 minuten per kilometer.

Inmiddels had ik natuurlijk wel al wat informatie ingewonnen bij collega's op het werk over intervaltrainingen enzovoort. Gelukkig was er vlak in de buurt een Cooperbaan, waardoor ik in de gelegenheid was eens wat aan baantrainingen te gaan doen. In 1990 nam ik ook eens deel aan een wedstrijd, dit was toen de Telematicaloop op 2 september. De afstand waaraan ik deelnam was de 10,5 km (kwart Marathon). Ook in de daarop volgende jaren werd af en toe eens een wedstrijdje meegepikt.

        Het jaar 1992 ging ten einde en de trainingen werden op een lager pitje gezet.  Hoogstens 2 keer per week werd er in de winter van 1992/1993 getraind. De trainingsomvang kwam niet hoger dan ca. 30 km. per week. Langzaam kwam de lente in zicht en ik werd weer geïnspireerd om wat meer te gaan lopen. De dagen werden langer en op een vrijdagavond rond 18:00 u. ging ik richting Cooperbaan STB. Na hier enkele rondjes in tempo gelopen te hebben, verscheen er rond 18:30 u. een groepje lopers bij de STB-hut. Onder hen een bekende, Mathieu Simons. Hij spoorde me aan om eens met hen mee te lopen. "Laat ik dat maar eens proberen", zei ik. Na ca. 10 min. rustig te hebben ingelopen,  ging de groep, die toen voor mij uit allemaal vreemde mensen bestond, op een plek bij elkaar staan. "Zo jongens (en meisjes) we gaan even wat rekoefeningen doen", riep de aanvoerder. Later bleek dat deze aanvoerder Ger Knauf heette en een bijzonder populair figuur binnen de STB was. Hij regelde namelijk van alles en nog wat. De vreemdste oefeningen werden gedaan, waarvan er voor mij velen nieuw waren. Nadat dit ritueel beeïndigd was, vertrokken we gezamenlijk in een  voor mij destijds pittig tempo richting Rode Beek. Tussentijds werden er zogenaamde "eigen tempo's" gegeven. Hierbij kon diegene die het te langzaam ging even wat sneller lopen tot aan een bepaald punt. Daar moest men dan keren en terug komen naar de groep.  Na ca. 45 min. waren we weer terug bij de Cooperbaan. We hadden zo ongeveer 1 uur gelopen. De eerste ervaring voor mij was dat het wel behoorlijk zwaar was trainen op de heide. Maar samen met zo'n groep trainen beviel me best wel.

Na enkele weken "proefgedraaid" te hebben, besloot ik om me als lid aan te melden. Per 1/7/1993 ben ik toen officieel lid geworden. De trainingen op de hei werden regelmatig bezocht. Zo ook de dinsdagtraining op de baan. Hier kwam je weer een andere soort lopers tegen, voor mij destijds de "snelle jongens" zoals Huub Brouwers, John Hendrix, Theo Schmeits, Ed Verstappen, Ed Quadvlieg, Pierre Muijrers en noem ze maar op.

Na de warming-up van ca. 10 minuten werden er uitgebreide rek- en strekoefeningen gedaan, dit onder begeleiding van Cor van Haaren en voorzitter Cor Robeers. Daarna begon het eigenlijke baanprogramma. De eerste baantraining kan ik me nog levendig herinneren, tjonge wat was ik toen kapot. Maar enfin, naarmate ik meer ging trainen, des te gemakkelijker ging het. Door het met regelmaat trainen van zowel duurlopen als nu ook interval-trainingen nam de inspiratie ook weer toe om wedstrijden te gaan lopen.

            In het kader van de clubreis naar de Marathon van Parijs werd onder aanvoering van Ger Knauf, Annelies van Dijk en Ton Starmans gestart met een training. Ik speelde nog niet met idee om daadwerkelijk ooit aan een Marathon deel te nemen, maar besloot om eens een dergelijke training te proberen. Met regelmaat van de klok werd er getraind in een groep bestaande uit o.a. Ger Knauf, Mien Quadvlieg, Jos van Zanten, Harry Lejeune, Carla Willems, Maria en Fritz Fischer. De hoeveelheid trainingen en dus ook de omvang van de trainingen werd flink uitgebreid. In het begin moest ik nogal wennen aan vier a vijf keer per week trainen. Op de zondagochtend en woensdagavond stonden veelal de lange duurlopen op het programma. Vertrokken werd vaak vanaf de woning van Annelies van Dijk en Ton Starmans. Zondagochtend kwamen we meestal samen op de Cooperbaan. Onderdeel van de voorbereiding op de Parijs-Marathon vormde ook deelname aan de Peter Rusman loop. Deze werd gehouden op zondag 4 april. Het was voor mij de eerste keer dat ik aan deze, volgens insiders, prachtige wedstrijd in de omgeving van Oirsbeek deelnam. Traditiegetrouw vindt deze loop plaats op 2^e paasdag. Voor mij de eerste keer dat ik deze loop in het programma had opgenomen. De weerstomstandigheden waren niet bijzonder goed. Er stond een sterke Zuid-Westen wind en het was regenachtig bij een temperatuur van ca. 6 ^oC. De afstand die moest worden afgelegd was 10 EM (16,1 km). De start is midden in dorpscentrum van Oirsbeek. Meteen in het begin krijg je een korte, maar flinke, helling voor de kiezen. Deze klim moet je niet te snel nemen, anders zul je dit onmiddellijk in het verdere verloop van de wedstrijd merken, was mij door enkele insiders geadviseerd. Dit advies werd natuurlijk ter harte genomen. Na de stijle klim, voert het parcours door de omgeving van Oirsbeek, Sweijkhuisen, Schinnen en Amstenrade, steeds weer afgewisseld door hellingen en dalingen. Een bijzonder mooie, maar toch zware route. De tijd die ik liep op de 10 EM bedroeg 1:19:49. In het totaalklassement eindige ik op de 338^ste plaats van de in totaal 381 deelnemers. Niet echt een bijzondere prestatie, maar onder het motto "erbij zijn en mee doen" gaf het succesvol finishen toch een voldaan gevoel.

        Het jaar 1994 zit er bijna op. Inmiddels werd er binnen de S.T.B. gepraat over de volgende clubreis. Deze zou in 1995 gaan plaats vinden, enwel naar Berlijn. Omdat de trainingen voor de Marathon van Parijs mij behoorlijk waren meegevallen, besloot ik om het ook eens te proberen. Aldus meldde ik mij aan voor deelname. De grote organisator van deze clubreis was wederom Ger Knauf, hij heeft deze clubreis helaas niet meer mogen meemaken.

        In oktober 1994 betrokken we onze nieuwe woning in Parkheide. Dat betekende natuurlijk ook werk aan de winkel en moesten de trainingen er af en toe bij inschieten. Zo goed als het ging werd er in juni begonnen met de 12 weken voorbereiding. Extra zwaar waren de warme zomermaanden, waarbij naast het aanleggen van de tuin en de buitenwerkzaamheden, ’s avonds nog de nodige duurlopen werden gedaan. Maar uiteindelijk was het dan september en nam ik deel aan de Berlijn-Marathon. Na deze eerste Marathon was mijn ervaring zodanig dat ik besloot om voorlopig geen Marathon meer te lopen. In twee jaar daaropvolgend werd er voornamelijk getraind en ook wat meer interval- en heuveltraining gedaan. Ook begon ik toen met vaker een (korte) wedstrijd te lopen. Met name door toedoen van Wim van der Linden werd er vaker gezamenlijk in het weekend een wedstrijdje in Duitsland meegepikt. Mijn eerste aanraking met de Rur-Eifel-Cup.

            Omdat ik eigenlijk niet zo hou van baanwerk, ging ik op zoek naar een alternatief voor snelheidswerk. Dat werd al snel gevonden, want ik kwam erachter dat er over de grens regelmatig wedstrijden in het weekend werden georganiseerd. Bovendien was het ook de afwisseling die mij aansprak door steeds in een andere omgeving te lopen. Vooral de wedstrijden in het Eifel-gebied spraken mij zeer aan. Eigenlijk ongemerkt begon langzaam maar zeker mijn tempohardheid toe te nemen en ook de spanning voor de wedstrijd nam af. Ook de zin om weer eens een Marathon te gaan proberen kwam weer terug. In 1998 was het in augustus dat ik de eerste keer een 10 km onder de 40 min. liep. Dit was op 1 augustus in Dürwiss. Ook de combinatie van lange duurlopen en (veel) wedstrijden hadden voor mij geen nadelig effect. In Oost-Maarland liep ik een maand later weer een PR op de 10 km. Inmiddels hadden we ook besloten om met een aantal leden aan de Frankfurt-Marathon deel te nemen. Omdat in september ook de premiere van de Mergelland-Marathon zou plaats vinden, werd deze tevens als lange duurloop in het programma opgenomen voor de Frankfurt-Marathon. Met een eindtijd van 3:30 bij de Mergelland-Marathon en 3:15 bij de Frankfurt-Marathon had ik in 1998 een zeer succesvol jaar, met een totaal aantal van 25 wedstrijden. De omvang van het aantal kilometers was in dit jaar met ca. 1000 toegenomen t.o.v. 1997.

        Het einde van 1998, de maanden november en december, werd getraind voor de eerstvolgende Marathon in 1999. De keuze was daarbij gevallen op de Midwinter Marathon in Apeldoorn. Deze vond plaats op 6 februari. Samen met Pierre Muijrers werden de donkere dagen voor de kerst en het begin van het nieuwe jaar overbrugd. Eigenlijk was deze Marathon een lange duurloop ter voorbereiding op de Marathon van Rotterdam die in april plaatsvond. Ook in 1999 liep ik veel (32) wedstrijden over verschillende afstanden, vooral ook weer Rur-Eifel Cup wedstrijden. Ook liep ik in dat jaar weer een aantal PR’s, w.o. de 10 EM bij de Peter Rusmanloop. Echter in dat jaar kreeg ik ook te maken met de eerste blessure. En wel aan mijn linkervoet; de aanhechtingen van de achillespees bleken nl. overbelast te zijn. Hierdoor was ik tijdens de voorbereiding van de Marathon van Keulen, genoodzaakt een aantal weken rust te nemen. Uiteindelijk toch maar gelopen als training en daarna ook geen last meer gehad van deze blessure.

        Het Millenniumjaar 2000 werd min of meer dezelfde trainingsaanpak gevolgd, evenals de regelmaat in wedstrijden (39). Ook was dit jaar het topjaar qua kilometeromvang en werd het PR op de Marathon in Rotterdam met een halve minuut verbeterd. Een absoluut highlight was ook de Jungfrau Marathon in september, waarvoor gezamenlijk met STB de voorbereiding plaatsvond en de Monschau Marathon “even als training” werd gelopen. Beide Marathons zijn bergmarathons. Daarbij heb ik moeten ervaren dat ik geen echte bergloper ben, wat aan het plezier in de beleving van een landschapsloop echter geen afbreuk doet. De kunst van het lopen is volgens mij dan ook om momenten aan te voelen waarbij de finishtijd ondergeschikt is aan het genieten van de wedstrijd en de omgeving.

        In 2001 en 2002 werden trainings- en wedstrijdomvang verder gecontinueerd. Hoogtepunten waren in 2001 het PR tijdens de Annendaalloop (1:24) en het PR tijdens de Marathon van Antwerpen (3:08) welke als clubreis op 23.9 plaats vond. In 2002 was de Marathon van Hamburg op 21 april de clubreis welke een fantastische belevenis was. Echter hier kreeg ik te maken met een vervelende blessure waardoor ik mijn doel niet kon halen en deze marathon rustig heb moeten uitlopen. Na het herstel van deze blessure liep ik de tweede helft van dit jaar toch nog een aantal PR’s, welke tot op de dag vandaag nog actueel zijn. In het jaar 2002 wist ik in de M45 ook de derde plaats te behalen in de Rur-Eifel Cup.

Blessures

1999 : sept-okt, aanhechtingen linker achillespees. 4 weken voor de marathon van Keulen.

2002 : april, tijdens Hamburg-Marathon hielspoor aan rechtervoet. 2 maanden rust.

                Het niveau dat sinds 1998 werd bereikt kreeg in 2003 een deukje. Was het nog in januari van dat jaar dat ik tijdens de cross in Gillrath onder de 36 min. liep op de 9,2 km., tijdens de premiere van de Westzipfellauf op 9 maart 2003 gebeurde er iets vreselijks. Na de (snelle) start bespeurde ik bij het 2 km. punt een vervelende pijn en verharding in mijn linker kuit. Deze pijn trok verder naar boven tot in de achterkant van mijn knie. Bij het 5 km. punt was het over en uit. Bijna twee maanden volgden waarin niet of nauwelijks kon worden gelopen. In mei maar weer langzaam begonnen en in Mützenich de Vennlauf gelopen op trainingstempo. De tussenliggende periode heb ik met fitnessen en fietsen overbrugd.  Ook de 100^e Marathon van Pierre heb ik helaas moeten missen qua lopen. Begeleiding op de fiets over het mooie parcours was echter ook eens leuk.

Omdat de clubreis van STB in dit jaar weer naar de Jungfrau Marathon ging, werd in juni weer begonnen met het opvoeren van de trainingsomvang. Van ca. 40 km/week kon in juli weer een gemiddelde van 80 km/week worden bereikt. Met de Monschau-Marathon als training in 4 u. kon ik weer tevreden zijn en was er weer licht aan het einde van de tunnel. De Jungfrau-Marathon op 6.9 was een gezellige clubreis en met de tijd van 5:09 moest ik natuurlijk tevreden zijn gelet op de voorafgaande blessureperiode. In totaal was de trainingsomvang ca. 1000 km. minder als in 2002 en bedroeg het aantal wedstrijden slechts 22.

Blessures

2003 : maart, peesblessure bovenkant aanhechtingen linker kuit. 2 maanden rust.

            Het jaar 2003 werd rustig afgesloten en het begin van 2004 werd weer rustig gestart met de trainingen, met af en toe een wedstrijdje. De doelstelling voor 2004 was om een voorjaarsmarathon en een aantal najaarsmarathons te lopen. Met name om te kijken of het tempo lopen gedurende marathonafstand er weer enigszins in zit. In april was daarvoor de Weinstrasse-Marathon in Bockenheim gepland en in het najaar Keulen en Eindhoven. De Monschau-Marathon stond steevast als trainingsloop op de agenda. Omdat de Weinstrasse-Marathon heuvelachtiger was dan verwacht, was hier een aanscherping van de tijd niet mogelijk, dus maar maken wat er van te maken valt. Wat het wedstrijdtempo betreft, kon ik met de testloop op de Parelloop nl. best tevreden zijn, want hier liep ik een week van te voren onder de 40. In de zomermaanden volgden de gebruikelijke Eifel-wedstrijdjes om zodoende genoeg conditie op te bouwen voor het najaar. Onder warme omstandigheden werden de nodige zweetdruppels gelaten tijdens de verschillende korte(re) wedstrijden. Tijdens de Monschau-Marathon was het behoorlijk afzien omdat het bloedheet was, dus maar gewoon uithobbelen was de remedie. Een maand later vond immers de Keulen Marathon plaats en daar wilde ik eigenlijk wel weer eens een goede tijd neer zetten. Het mocht helaas niet baten, want deze Marathon viel mij zwaarder dan verwacht. De reden(en) waarom weet ik nog niet, maar het liep van geen kant. Vier weken later in Eindhoven liep het vervolgens weer perfect en kon ik met 3:12 zeer tevreden zijn. Het waren immers 3 marathons in 3 maanden, waarvan de laatste dus de beste. In het najaar werden nog enkele kortere wedstrijden in de planning opgenomen en de trainingsomvang weer terug gebracht naar ca. 60-70 km/week. Opvallend is dat in de winterperiode voor mij de inspiratie altijd een stukje minder is, om vervolgens in het voorjaar en in de zomerperiode er weer lekker tegenaan te kunnen gaan.

Klik hier voor het jaarverslag in beeld.

            Tot op de dag van vandaag kon ik mijn training- en wedstrijdaanpak van de afgelopen jaren verder voortzetten, met de nodige korte wedstrijden en de Mittelrhein Marathon in het voorjaar en de Monschau Marathon in de zomer. Beide Marathons vonden onder niet-ideale weersomstandigheden plaats, zodat verbeteren van de tijd nagenoeg onmogelijk was. Dus zetten we maar onze hoop op de najaarsmarathon, en wel Amsterdam op 16.10. De training voor deze Marathon liep eigenlijk perfect. Samen met Arno en Pierre werden de nodige duurlopen gedaan. Voor Arno werd dit zijn Marathondebuut en hij wilde voor 3:10 gaan. Mijn doel was 3:05 en dus verbeteren van het PR uit 2002. Het mocht helaas niet baten, want deze Marathon ging helaas een beetje fout. Liep ik bij 30 km, gehaast door Marcel, nog op een haalbaar PR. Bij 34 was het helaas over en uit. Na de finish heb ik zeker twee uur nodig gehad om een beetje bij te komen. Helaas dus mijn doel niet gehaald.

        Drie weken later, 6 november. De Rursee Marathon had ik vorig jaar al gepland, maar ik was totaal onzeker of dit nu wel verstandig was. Het zou mijn 25e Marathon moeten worden. Met gemengde gevoelens en in het bijzijn van Arno en Cor vertrok ik toch richting Einruhr. Het verloop van deze wedstrijd was voor mij gewoon een feest, niet alleen omdat deze jubileumsloop perfect afliep, maar ook de verrassingen die mij werden aangeboden. Het uitvoerige verslag is hier te vinden. Na deze super wedstrijd heb ik met nog een drietal korte wedstrijden dit jaar afgesloten.

Klik hier voor het jaarverslag in beeld.

        De spits is er weer van af, van het nieuwe jaar. Met ruim 380 km. en de twee traditionele wedstrijden, Gillrath Cross en Annendaalloop, is de eerste maand afgesloten. Hoewel het al weken ijs en ijskoud is, moet ik vaststellen dat de winterperiode tot nu toe lekker verloopt. Af en toe nodigt het weer niet uit om buitenshuis te gaan, maar uiteindelijk geeft het toch weer een goed gevoel als je de schoenen hebt aangetrokken en een rondje gelopen. Voor dit jaar is mijn wedstrijdplanning weer klaar en ga ik proberen om vijf marathons te lopen. Daarnaast natuurlijk ook weer de gebruikelijke lekkere wedstrijdjes in de Eifel. Ik ga echter niet meer lopen voor de punten in het klassement van de Rur-Eifel Cup, waardoor ik de "vrijheid" heb om wat andere wedstrijden mee te pikken.

          Dan even iets heel anders. Op zaterdag 28 januari was er een winterwandeling in Monschau, georganiseerd door de WDR. Hier moest ik uiteraard naar toe. Even een lekker wandelingetje van 6 km rondom Monschau leek me wel leuk. Omdat ik rustdag had en het weer zich zo schitterend van zijn beste kant liet zien, kon ik dit niet aan me voorbij laten gaan. Kijk hier voor wat fotoimpressies en hier de site van WDR.

         De voorjaarsmarathon was dit jaar de Rheinenergie Marathon in Bonn, waarvoor ik in januari met het 12-weken schema ben begonnen. Na de (wedstrijd)rustmaand februari heb ik in maart een tweetal testwedstrijden gelopen, nl. de Westzipfellauf en de Posnosport Halve Marathon in Weert. Beide met een goed resultaat. Helaas kreeg ik na de Westzipfellauf last van mijn rechter bovenbeen. Ter plaatse van de hamstring/peesblad bleek een vervelende irritatie te zitten. Vermoedelijk is dit te wijten geweest aan de intervaltraining (donderdag voor de Westzipfellauf) op bevroren ondergrond en veel scherpe bochten naar rechts. Daarbij komt ook nog eens de aanhoudende kou, waardoor het te lang duurt voordat ik warm ben gedraaid. De irritatie was echter niet zo ernstig dat ik daardoor niet kon blijven trainen, want bij de rustige duurlopen voelde ik er nauwelijks iets van. Zelfs bij de halve Marathon in Weert had ik er nauwelijks of geen last van, want ik kon gewoon lekker tempo draaien omdat het parcours geheel vlak is. Een ding is echter duidelijk, het wordt tijd dat de temperatuur boven de 12 graden komt. Ik ben namelijk geen koude weer loper. Gelukkig was de temperatuur tijdens de Bonn-Marathon met een aangename 14 gr. beter en mocht ik deze 1e marathon in 2006 een succes noemen, hoewel ik net een pr heb misgelopen. Deze keer heb ik namelijk een vlakke stadsmarathon zonder noemenswaardige dip doorstaan. Een goed gevoel aan de finish, de dagen erna geen spierpijn en in dezelfde week nog even een korte wedstrijd in Blegny (fotos), geven goede hoop voor het voorjaar en de zomer.

        Op 6 mei vond er weer een wandeling plaats georganiseerd door de WDR onder het motto Frühjahreswanderung. Ditmaal rondom de Rursee en Camp Vogelsang (fotoimpressies). Na een week vakantie in Centerparcs, werd het weer langzaam tijd om gereactiveerd te worden, dus besloot ik hieraan deel te nemen. De week daarna staat immers weer een zware trainingsweek gepland voor de Eifelmarathon.

        De Eifelmarathon in Waxweiler op 11 juni, vond bij zomerse temperaturen plaats. Bij de finish was het maar liefst 30 graden. Het loodzware parcours, landschappelijk gezien zeer aantrekkelijk, was echter niet weggelegd voor een goede tijd. Bij de Monschau Marathon op 13 augustus was het daarentegen hét ideale weer. Voor de zevende keer in successie nam ik aan deze mooie wedstrijd deel. Veel STB-ers maakten gebruik van deze gelegenheid om een lange duurtraining, als voorbereiding op de Jungfrau Marathon, in de voorbereiding daar naar toe mee te nemen. De eindtijd die ik hier mocht neerzetten was wederom binnen de gestelde doelstelling, nl. ondergeschikt aan de beleving van de wedstrijd en toch bij de eerste 20% van de finishers. Evaluatie van de afgelopen zeven jaar leert dat er nauwelijks verval in zit. En dat op zich is een vooruitgang. Het volgende highlight voor 2006 moest de Berlijn Marathon worden op 24 september. Precies 11 jaar geleden liep ik hier mijn eerste Marathon en ik verheugde me dan ook op dit geweldige spektakel. De dag voor de Marathon, tijdens een wandeling over Unter den Linden en de Friedichstrasse, ging plotseling mijn mobieltje af. Collega Hein Severens bracht de trieste boodschap dat onze clubmakker Hub Erkens plotseling was overleden. Opeens waren ze verdwenen, de doelstellingen, de motivatie, het geïnvesteerde trainingsprogramma. De marathon heb ik toch maar samen gelopen met Pierre, een marathon waarbij lichaam en geest voor de eerste keer helemaal niet in harmonie met elkaar waren, een aparte ervaring.....

        Na de Berlijn-Marathon volgden enkele weken zonder lange duurlopen en werden voornamelijk korte afstanden getraind met korte wedstrijden. Op de STAP-loop over 6,2 km. en de Mondriaanrun over 5,3 km. kon ik mooie tijden realiseren. De clubreis van STB ging op 15 oktober naar Hasselt voor de 15 km. waar ik met een tijd van 58:11 een pr liep, het eerste sinds 2002.  Met de Rursee Marathon op 5 november sloot ik dit Marathonjaar af en had ik mijn doelstelling, vijf Marathons, gerealiseerd. De resterende twee maanden van dit jaar heb ik de trainingsomvang teruggebracht en rustig uitgehobbeld met af en toe een wedstrijdje in het weekend.

         Na een periode van 9 jaar met vrijwel dezelfde trainings- en wedstrijdcycli, ben ik met ingang van 2007 eens wat gaan experimenteren met de methode van Jeff Galoway. Het boek ligt al heel lang in de kast en ik heb er zo nu en dan eens in gebladerd.  Samenvattend komt deze methode er op neer dat je met een 4-tal korte (tempo)duurlopen en 1 lange duurloop in staat moet kunnen zijn om een Marathon onder de 3 uur te lopen. Met de Utrecht Marathon op 2e paasdag 9 april, ben ik er helaas niet in geslaagd. Hoewel ik met de eindtijd en het gevoel aan de finish zeer tevreden was,

mocht het deze keer weer niet lukken. Feit blijft echter wel dat ik tijdens de voorbereiding op deze Marathon ruim 200 km. minder had getraind dan normaal met slechts één lange duurloop van 3 uur. Vier weken later liep ik in Visé op 13 mei de Maasmarathon en hier was ik met de eindtijd en het gevoel absoluut niet tevreden. Waarschijnlijk had ik toch een langere herstelperiode moeten nemen na Utrecht. In juni en juli heb ik de trainingsomvang om een aantal redenen moeten terugbrengen.  Zo ben ik tijdens een 10 km. wedstrijd in Herzogenrath korte tijd geblesseerd geraakt

door een peesverrekking aan mijn linkervoet, waardoor ik bijna drie weken nauwelijks heb kunnen lopen. Dit waren ook de eerste drie weken van de voorbereiding op de Münster Marathon die volledig de mist in ging door een stomme fout. Achteraf is men altijd slimmer, maar aan de vorm lag het zeker niet.

Na een periode van ups en downs in de tweede helft van dit jaar, werd het lopen even op een laag pitje gezet. Door deze omstandigheden heb ik ook in de voorbereidingsperiode voor de Rursee Marathon de trainingsomvang bij lange na niet gehaald. Het was daarom tot op de laatste dag voor de Marathon dan ook nog twijfelen of ik wel of niet zou lopen. Mijn hoofd moest echter leeg en dus besloot ik toch om deel te nemen, waarvan ik achteraf absoluut geen spijt heb gehad, temeer omdat de eindtijd absoluut geen rol speelde. Met de Rursee Marathon kwam ook een einde aan de lange duurlopen van dit jaar. Met nog een paar korte wedstrijdjes werd het jaar afgesloten en zijn inmiddels alweer nieuwe plannen gemaakt voor een nieuw jaar. Een van de eerste doelen wordt de Madrid Marathon op 27 april.

Blessures

2007 : juni, peesverrekking linker voet voren aan de bovenkant.

    Was 2007 een jubileumjaar, waarvan ik eigenlijk alles aan me voorbij heb zien gaan, ook 2008 is een er klein jubileum. Dit is nl. het jaar waarin ik precies 20 jaar lang de hardloophobby beoefen. Zo werd ook dit jaar, na de "winterstop", in februari gestart met de voorbereiding voor de Madrid Martathon op 27 april. Deze voorbereiding met 3 Halve Marathons, allen rond de 1:30, liep volgens planning. Toen gebeurde het. De nachtmerrie van iedere Marathonloper werd werkelijkheid. Tijdens een korte duurloop op woensdag 23 april gebeurde het. Door een onoplettendheid kwam ik in botsing met een duitse Mercedes uit Aken en lag, voordat ik het wist op de grond. Resultaat, een gebroken pols. Weg Marathon, weg Madrid. Eerste keer in mijn leven een ziekenkaart langer dan een week. Door ergernis besloot ook maar meteen in te schrijven voor een Marathon in het najaar, en viel de keuze op de München Marathon.

In juni kon er eindelijk weer eens wat gelopen worden en begon ik maar weer eens met uitbreiding van de duurlopen voor de Monschau Marathon. Deze Marathon werd eigenlijk een veredelde duurloop om wat kilometers in de benen te krijgen. Een gerichte training hiervoor heb ik namelijk niet kunnen doen. Het serieuzere werk moest immers nog komen in München. In Monschau was het weer genieten van de sfeer en de omgeving bij deze landschapsmarathon. Hierna werd begonnen met het acht weken schema voor München, hetgeen prima verliep. Op de door-de-weekse dagen werd voornamelijk kort- en snelheidswerk gedaan en in de weekenden de duurlopen.

Op 12 oktober was de dag van de München Marathon, waarbij ik mijn doel, tussen 3:10-3:20 helaas niet kon waarmaken. Uitgerekend op deze dag waren de middagtemperaturen ruim boven de 20 graden, zodat de laatste 12 km. echt zwaar waren. Met 3:31 was ik uiteindelijk wel tevreden, want er zat niet meer in. Ook het herstel de dagen erna ging voorspoedig zodat, na een week rust, de training weer rustig kon worden hervat. Op het schema stond immers over vier weken de Rursee Marathon. Zoals alle voorgaande keren was ook deze keer weer het motto genieten van de mooie omgeving en de sfeer. Samen met Sjack Hoop liep deze wedstrijd eigenlijk vanzelf zonder veel moeite. En met de eindtijd van 3:42 behoorden wij bij deze veredelde trainingsloop nog altijd bij de eerst 25%. Met nog wat korte wedstrijden en crossjes werd dit wedstrijdjaar, met 32 wedstrijden, weer afgesloten.

De planning voor komend jaar is inmiddels ook weer opgesteld. De eerste Marathon wordt de Bonn Marathon op 26 april. In het najaar staat dan de Jungfrau Marathon weer eens op mijn wedstrijdkalender. In januari zal de 50.000 km. grens worden gehaald, hetgeen in mijn loopcarriere van 20 jaar neerkomt op een jaargemiddelde van 2500 km.

Blessures

2008 : 23 april, gebroken pols door verkeersongeluk

        We houden maar niet op. Ook dit jaar weer een jubileum, en wel het 25e jaar  in de  "loopbaan" bij mijn werkgever, in augustus om precies te zijn. Maar we beginnen natuurlijk eerst weer in januari met het "loopwerk". Het heuglijk moment van 50.000 km was op 5 januari  ter hoogte van de Europa-weg Zuid 140 tijdens de maandagtraining. Het begin van het nieuwe jaar was ook weer eens ouderwets winters met veel sneeuw. Dus moest het snelheidswerk erbij inschieten en werden wat rustige duurloopjes door het mooie winterlandschap gedaan.

In februari werd gestart met het trainingsschema voor de Bonn Marathon. Ditmaal een nieuw schema afkomstig van een Oostenrijkse atletiekvereniging. Hier de link.

Hoewel de voorbereidingen volgens dit schema eigenlijk prima verliepen, werd ik 3 weken voor de Marathon helaas verrast met een zeurende pijn in mijn rechter lies. Waar dit aan heeft gelegen weet ik niet, maar in eerste instantie nam ik het niet al te serieus. Wat mij wel opviel was dat bij het tempowerk de klachten minder waren als tijdens de lange rustige duurlopen. In Bonn dan toch maar gestart, maar vanaf 30 km. werden de klachten steeds erger en ben ik bij 32 km. vervolgens toch maar uitgestapt om geen verder risico te nemen. Bovendien was het zeer warm op die dag en had ik geen zin om mij helemaal in de vernieling te lopen. Gelukkig kon ik op advies van een clubmaat via Massagepraktijk Bodyline de klachten zeer adequaat laten behandelen. Na enkele weken kon ik dan ook mijn trainingen weer goed hervatten, want er stonden immers nog wat wedstrijden en Marathons op mijn planning. Zo konden de lange duurlopen als voorbereiding voor Monschau en de Jungfrau Marathon volgens schema worden afgewerkt. Op 9 augustus verliep de Monschau Marathon geheel volgens planning en ook de Jungfrau Marathon, voor mij de derde keer, liep volgens verwachting. Gebruikmakende van de basis werd doorgetraind voor het iets snellere werk in  Eindhoven, want hier wilde ik eigenlijk wel weer eens lekkere vlakke Marathon lopen. Doelstelling was in ieder geval om ruim onder de 3:30 te blijven en mijn richttijd was dan ook 3:20. De weersomstandigheden op deze dag waren prima, maar helaas was het bij 39 km een fikse stortbui die ons toch even parten speelde. Met de finishtijd van 3:23 was ik echter zeer tevreden, zeker gelet op het minimale verval in de tweede helft. Omdat ik even de tel kwijt was, realiseerde ik me later dat dit de 39e Marathon was. Eigenlijk was het de bedoeling om eens deel te nemen aan Battice, maar besloot ik daarna toch om de Rursee Marathon ook maar mee te pikken, waarmee dan de 40 volgemaakt kon worden, hetgeen ook het enige doel was. Voor de vijfde keer toog ik dus naar Einruhr en liep hier wederom een zeer ontspannen wedstrijd. Daarmee kwam dan ook een einde aan het lange werk voor dit jaar.

Blessures

2009 : 3 weken voor de Bonn Marathon op 26 april, last van een zeurende lies. Echter niet al te serieus genomen en gewoon gestart. Bij 30 km steeds meer last aan beide kanten. Dus uitgestapt bij 32 km. Het was overigens ook behoorlijk warm.

        In december van 2010, om precies te zijn de 22ste, was het 22 jaar geleden dat ik voor het eerst de hardloopschoenen aantrok. En ook in dit 22ste jaar heb ik mijn hobby weer met veel plezier kunnen uitoefenen. Met wederom 34 wedstrijden, waarvan 4 marathons, mocht ik weer terugkijken op een goed jaar. Even afgezien van de kleine dip en blessure die ik in het voorjaar tijdens Venloop en in het najaar bij de Eindhoven Marathon opliep, bleef alles toch binnen acceptabele grenzen. In Düsseldorf liep ik begin mei een prima Marathon onder vrijwel ideale omstandigheden en ook Monschau, Meerssen en Einruhr liep ik lekker op mijn niveau. Daarnaast de heerlijke Eifelwedstrijdjes in de Rur-Eifel-Cup en als afsluiting van dit wedstrijdjaar een echte Winterlauf in Aken.

2010 was ook een jaar waarbij de wedstrijdkalender in de regio weer propvol zat. En dan is het soms moeilijk om keuzes te maken. In juli stond de 1e Meander Midzomerloop op het programma die onder tropische temperaturen gelopen werd. In september vond de 1e Biesloop plaats die al meteen garant stond voor succes bij de 2e editie in 2011.

In 2010 werd ook regelmatig gefietst op mijn nieuwe Focus hybrid Blue Ridge (aangeschaft in maart). Diverse fietstochten, w.o een ritje naar Düsseldorf en een ritje terug vanuit Heimbach, vormden een prima afwisseling met mijn loopactiviteiten. Omdat dit zo goed is bevallen, zal ik volgend jaar nog meer gebruik maken van deze mooie afwisseling.

Wat de trainingsomvang voor het lopen betreft, lag ik iets onder het niveau van het vorig jaar. Vooral in december moest het weekgemiddelde erbij inschieten in verband met de barre weersomstandigheden. In al die jaren heb ik dit niet eerder meegemaakt.

Voor 2011 is mijn wedstrijdkalender bijna klaar, waarbij begin mei wederom Düsseldorf staat gepland en eind oktober Frankfurt. Ik hoop alleen dat we in 2011 weer eens een echte lente en een echte zomer krijgen.

Blessures

Maart : Venloop. Bij 8 km. plotselinge pijn in rechter bovenbeen achterkant. Peesplaat/hamstring. Kon nauwelijks nog een pas maken. Dus einde oefening.

Oktober : Eindhoven Marathon. Vlak voor het HM punt wederom problemen met rechter been. Qua gevoel hetzelfde als bij de Venloop. Wederom problemen met peesblad. Korte intensieve behandelingen waren beide keren afdoende. Toch moet ik oppassen met korte scherpe bochten en glibberige parcoursen.

        Het jaar 2011 loopt bijna weer teneinde dus weer tijd voor een terugblik. Samengevat was het een jaar met gemengde gevoelens en kende dit jaar een aantal dieptepunten, maar vooral ook weer mooie momenten en ontwikkelingen binnen de STB, maar ook voor mij persoonlijk. In april moesten wij afscheid nemen van John Borjans. Eind 90-er jaren heb ik met John mooie trainingen gedaan, nadat hij zelf weer helemaal moest terugkomen vanaf nul. Wat STB betreft zijn er goede ontwikkelingen en komt de realisatie van de nieuwe atletiekbaan bij sportpark Ter Waerden langzaam in zicht. Een mooie mijlpaal, die de toekomstige ontwikkeling van de vereniging m.i. ten goede zal komen.

Zelf mag ik terugkijken op een mooi wedstrijdjaar waarin ik de 500e wedstrijd in mijn 23-jarige loopcarriere mocht volbrengen.

Echter er waren ook een paar tegenvallers. Te beginnen bij de Düsseldorf Marathon in mei die van geen meter liep en ik bij 21 km moest afhaken. Ook de jarenlange gezamenlijke trainingen met Pierre moesten erbij inschieten. Een leuke fietstocht naar Keulen eindigde uiteindelijk in het ziekenhuis en was het voor Pierre einde oefening voor de Monschau Marathon.

Diezelfde Marathon zou ik echter ook lopen, maar deze keer was het vooral de demotivatie door het slechte weer en vond ik het bij 30 km. wel goed. En dan te bedenken dat ik hier 10 keer met ontzettend veel plezier heb gelopen.

Het plezier en de prikkels kwamen dan ook vrij laat dit jaar toen ik in de voorbereiding voor de Frankfurt Marathon een paar mooie evenementen kon lopen. Met name de gezellige clubreis naar Breda en de halve Marathon Amsterdam waren enkele momenten waarvan ik kon genieten. Loraine kon ik helpen met het verbeteren van haar PR op de HM en zelf kon ik lekker mijn tempo draaien.

Op 30 oktober vond de Frankfurt Marathon plaats, waarvoor ik samen met René Homminga een deel van de trainingen heb gedaan. Deze Marathon, onder ideale weersomstandigheden, liep uitstekend. Een geweldige sfeer en een overweldigende finish in Festhalle maakten deze Marathon tot een onvergetelijke belevenis. Op 27 november was het dan zover, mijn 500e wedstrijd liep ik in Ell bij de halve marathon aldaar. Hoewel ik dit jaar slechts 1 Marathon heb gelopen, was het toch weer een mooi loopjaar. Afgezien van de slechte zomer, kunnen we terugkijken op een mooi voorjaar en najaar met goede loopomstandigheden.